Hoewel het vredesakkoord een jaar geleden is getekend in Colombia, is de weg naar vrede nog lang. Wat is er nodig om deze vrede te bereiken? Wij vroegen het drie vrouwen in Medellín.

In de wijk Lovaina in Medellín komt een groep vrouwen elke week bij elkaar. Op verschillende manieren praten zij met elkaar over vrede. Vandaag wordt op een gigantisch vel papier een hinkelspel getekend. De vrouwen moeten om de beurt een steentje op één van de vlakken gooien. Zij hinkelen er naartoe en schrijven een woord op dat voor hen het belangrijkst is in de weg naar vrede. Drie vrouwen geven uitleg bij het door hun gekozen woord.

De vrouwen bespreken eerst wat er in het vredesakkoord staat

Confesión: erkenning

Matilda: “Mijn man is in de jaren ’90 ontvoerd, en ik weet tot op de dag van vandaag niet wat er met hem is gebeurd. Ik wil dat de overheid toegeeft wat er allemaal écht is gebeurd en daar verantwoordelijkheid voor neemt. Daders moeten worden gestraft. Pas dan kan ik verder met mijn leven en is er voor mij vrede.”

Als de daders zijn gestraft, kan ik verder met mijn leven.

Met behulp van een spel praten de vrouwen over wat vrede voor hén betekent

Duelo: verwerking

Luisa: “In 2013 is mijn broer verdwenen. Ik kon het niet verwerken, zat hele dagen thuis opgesloten. Totdat ik hoorde over deze workshops. Voor het eerst deel ik mijn verdriet met anderen. We luisteren naar elkaar, troosten elkaar, geven elkaar advies. Het is heel zwaar om met andere slachtoffers te praten over het conflict. Onze wonden van verdriet krijgen zo ruimte om te helen.”

Voor het eerst kan ik mijn verdriet delen met anderen.

De vrouwen schrijven verschillende woorden op en geven uitleg erbij

Perdón: vergiffenis

Maria: “Voor mij betekent vrede vergiffenis. Jaren geleden moest ik met mijn gezin vluchten voor het geweld in Barrancabermeja, in de regio Santander. De meest gruwelijke dingen heb ik daar gezien: gruwelmoorden, verdwijningen, martelingen… Eenmaal in Medellín werd mijn schoonzoon, politieagent, doodgeschoten door de mannen van Pablo Escobar. Mijn dochter was zwanger op dat moment. Mijn kleinkind heeft dus nooit haar vader gekend. Pas als ik de mensen kan vergeven die deze vreselijke dingen hebben gedaan, kan ik denken aan vrede. Dat is moeilijk, maar het moet.”

Oorlogsmisdadigers vergeven is voor mij de eerste stap naar vrede.

Mensen met een Missie steunt bijeenkomsten voor vrouwen over vrede in o.a. Antioquia, het Cauca-gebied en de Pacifische kustregio.

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.

colombia vredesakkoord Colombia

Een jaar na het vredesakkoord

Drie redenen waarom er nog lang geen vrede is Op 24 november 2016 werd het vredesakkoord getekend tussen de Colombiaanse… Lees verder

Colombia

Waar zijn onze familieleden?

Medellín. Een paar jaar geleden één van de gevaarlijkste steden ter wereld, nu wemelt het er van de toeristen. De… Lees verder