In Tapac, het leefgebied van de Tepeth, is het leven zwaar. Droogte en honger zijn aan de orde van de dag. Maar voor meisjes zijn dat niet de enige problemen.

Het lijkt het einde van de wereld, deze prachtige plek tussen de bergen. Het contrast met de hoofdstad Kampala kan bijna niet groter zijn. We zijn in het leefgebied van de Tepeth, op de grens met Kenia. Hoe idyllisch deze omgeving ook is, het leven hier is dat allerminst. De Tepeth hebben het zwaar door de droogte, armoede en een gebrek aan eten. Als meisje krijg je bovendien te maken met vrouwenbesnijdenis en gedwongen huwelijken.

Het leven in Tapac is zwaar door droogte en armoede.

Vanuit de St. Paulus parochie in het nabijgelegen dorpje Tapac zijn lokale vertegenwoordigers van Mensen met een Missie gestart met het organiseren van workshops en culturele ontmoetingen. Hiermee proberen ze onder andere een einde te maken aan de besnijdenis van jonge vrouwen. Dat is moeilijk, want deze traditie is diep geworteld in de cultuur van de Tepeth.

Het verhaal van de Nakuwem    

Nakuwem is 14 jaar en kan daar over meepraten. “Toen mijn vader tegen me zei dat de tijd was aangebroken om me te laten besnijden, heb ik geweigerd. Ik heb gehoord dat het veel pijn doet en dat je er ziek van kunt worden. Mijn vader probeerde mij te dwingen, net als mijn vrienden. Ze zeiden dat ik nooit meer een man zou krijgen als ik me niet zou laten besnijden. Maar omdat ik gehoord heb dat vrouwenbesnijdenis sinds kort strafbaar is, heb ik mijn vader verteld dat hij hiervoor gearresteerd kan worden.”

Ze zeiden dat ik nooit meer een man zou krijgen als ik me niet zou laten besnijden.

Nakuwem

Uiteindelijk heeft Nakuwem haar zin gekregen. En een aantal vriendinnen hebben zelfs haar voorbeeld gevolgd. Ik vraag Nakuwem of ze bang is dat ze als gevolg van haar keuze geen man meer zal vinden. Ze haalt onverschillig haar schouders op. “Nee hoor. Dat komt wel goed.” Wat een zelfvertrouwen heeft dit meisje!

Langzame bewustwording     

Langzaam maar zeker beginnen de Tepeth zich bewust te worden van de gezondheidsrisico’s van vrouwenbesnijdenis. Jonge vrouwen als Nakuwem komen voor zichzelf op en weigeren zich nog langer te laten verminken. Met zang en dans over de risico’s van de besnijdenis proberen ze de rest van hun gemeenschap te overtuigen. Hun motto: laten we het goede van onze tradities behouden, maar het slechte veranderen.

Hun motto: goede tradities behouden, maar slechte veranderen.

Anja Dijkema (38) komt uit Groningen. Er zijn maar weinig dingen waar zij zó enthousiast van wordt als van reizen. Nieuwe plekken ontdekken, andere culturen leren kennen, bijzondere mensen ontmoeten: reizen verveelt nooit. Maar reizen confronteert haar ook met de enorme ongelijkheid in de wereld. “Vanuit het idee dat verandering altijd bij jezelf begint, reis ik eind juni als reporter voor Mensen met een Missie naar Uganda.”

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.

Uganda

Vaderschapstraining voor minder geweld tegen vrouwen in Uganda

Veel ontwikkelingsprogramma’s die werken aan het terugdringen van huiselijk geweld en genderongelijkheid, richten zich op de vrouw. De organisatie Terelepar… Lees verder

Uganda

Een moedige keuze

Vijfendertig jaar geleden ontvluchtte Agnes Atok (67) de burgeroorlog in Zuid-Sudan, nadat haar man was vermoord. Met haar dochter en… Lees verder

Uganda

Een leven vrij van geweld voor vrouwen in Uganda

Veel vrouwen in Uganda zijn slachtoffer van geweld. Na jaren van burgeroorlog is het relatief rustig in Uganda. Maar voor… Lees verder

Uganda

“Mijn jeugd en toekomstdromen zijn afgepakt”

Santa Akongo (21) werd op 14-jarige leeftijd uitgehuwelijkt. Leven met haar echtgenoot was een hel en zij kon niet meer… Lees verder