In Tapac (Noordoost Uganda) zijn in de afgelopen tien jaar honderden doden gevallen door conflicten tussen stammen. Vrede is hard nodig in dit ruwe en kwetsbare gebied.

Tapac ligt in de bergen in Karamoja in het noordoosten van Uganda. Hier leven de Tepeth, semi-nomadische veehouders. Een groep van vijfenveertig jonge mannen heeft zich in de zengende hitte verzameld in de schaduw van een boom. In een grote kring neemt iedereen plaats. Bij de Tepeth draait alles om de koeien. Zij vormen het middelpunt van hun levensonderhoud, zij zijn de spil in ceremonies bij bruiloften en in allerlei tradities. Als een jonge strijder met een jonge vrouw trouwt, dan moet hij aan de vader koeien geven. Het grote aantal koeien dat wordt gevraagd, kunnen de mannen vaak niet opbrengen. Dan gaan zij op rooftocht.

Als de bruidsschat te groot is, gaan de jongens op rooftocht.

Koeien en mobiele telefoons

‘In de ochtend eten we eerst pap. Dan gaan we naar het land en maken we de kraal (omsloten ruimte voor het vee) open en laten de koeien naar buiten,’ vertelt Akorinyang. Hij is een van de jonge leiders en rond 20 jaar oud. Zijn precieze leeftijd kent hij niet. Leeftijd en tijd zijn begrippen die er bij de Tepeth niet toe doen. Zij leven met het op- en ondergaan van de zon. Maar binnen hun gemeenschap staat de tijd niet stil. Bijna alle strijders hebben een mobiele telefoon. Handig als zij met het vee onderweg zijn in het uitgestrekte gebied. ‘We volgen onze koeien en ‘s avonds keren wij terug. We melken de koeien, geven melk aan de kalveren en er is tijd voor een praatje met daarbij het lokale drankje,’ vervolgt Akorinyang. De vrouwen zorgen voor de kinderen, het huis, zij halen drinkwater en brandhout. Vaak moeten zij ver lopen met bossen takken op hun hoofd.

Als zij onze koeien stelen, gaan we met pistolen op die van hen af.

Stappen naar vrede

De jonge Tepeth vertellen dat hun koeien door andere groepen werden gestolen. Na deze roof volgde vergelding. ‘Als zij onze koeien stalen, dan gingen wij hun koeien halen,’ vertelt Lomorimoe. ‘En dat ging niet bepaald op een vreedzame manier: er werd regelmatig geschoten.’ Speciale bijeenkomsten zorgen ervoor dat de groepen samen komen om met elkaar te praten. Akorinyang vertelt over een bijeenkomst met groepen uit de Naoi-parochie, gelegen ten westen van de stad Moroto. De jonge mannen hebben gepraat en afgesproken onderling geen vee meer te roven. ‘We zijn vrienden geworden en hebben telefoonnummers uitgewisseld. Het is moeilijk om op een vriend te schieten of door een vriend beschoten te worden,’ stelt Lomorimoe.

We zijn vrienden geworden. En op een vriend schiet je niet.

Tijd

‘Het is een grote stap die we hebben gemaakt.’ Er zijn zelfs gestolen koeien teruggebracht. Akorinyang: ‘Het is belangrijk dat alle Karamojong het geweld stoppen en geen koeien meer stelen. Alleen als er vrede is, kunnen wij beginnen met handel.’ Maar echte vrede kan er pas komen als alle Karamojong het geweld afzweren. Pas als alle strijders het belang van vrede inzien. ‘Dat heeft tijd nodig,’ zeggen de mannen.

Vrede komt als de strijders het belang ervan inzien.

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.

Uganda

Op weg naar minder partnergeweld in Uganda

In Uganda gaan vaak alleen jongens naar school. Mannen worden gezien als leider van het gezin, vrouwen horen te dienen… Lees verder

Uganda

Vaderschapstraining voor minder geweld tegen vrouwen in Uganda

Veel ontwikkelingsprogramma’s die werken aan het terugdringen van huiselijk geweld en genderongelijkheid, richten zich op de vrouw. De organisatie Terelepar… Lees verder

Uganda

Een moedige keuze

Vijfendertig jaar geleden ontvluchtte Agnes Atok (67) de burgeroorlog in Zuid-Sudan, nadat haar man was vermoord. Met haar dochter en… Lees verder

Uganda

Een leven vrij van geweld voor vrouwen in Uganda

Veel vrouwen in Uganda zijn slachtoffer van geweld. Na jaren van burgeroorlog is het relatief rustig in Uganda. Maar voor… Lees verder