Nog maar 9 jaar geleden zorgde het geweld tussen drugsbendes, paramilitaire groeperingen en guerilla’s ervoor dat Comuna 13 de meest gevaarlijke buurt van de stad was.

Tegenwoordig is Comuna 13 een toeristische trekpleister. Dit dankzij de prachtige graffiti muurschilderingen, straatmuzikanten en de metrokabel. Een groep Afro-Colombiaanse jongeren, waaronder Nene, nam ons mee op pad door het minder toeristische gedeelte van de wijk. Wij kregen verhalen te horen vanuit zijn eigen ervaring, want ook hij heeft helaas al het geweld in Comuna 13 meegemaakt.

Foto: Federico Rios 

Reporter Miriam:
Trap op, trap af stap ik stevig door, achter gids Nene aan. Als ik na een tijdje om kijk, zie ik dat we de rest van de groep zijn verloren. Nene is aan het bellen. Ik blijf hem volgen. We lopen langs een smal paadje. Op de hoek staan vier jonge mannen. “Opgeschoten”, zouden we zeggen in Nederland. “Hola”, probeer ik vriendelijk. Eén van de mannen groet me terug, maar als ik doorloop voel ik hun ogen in mijn rug prikken. Nog steeds zijn deze mannen de leiders van de wijk, begrijp ik later. Wat dat ook moge betekenen.

Hoe zouden zij naar ons kijken? Een gemengd groepje Colombiaanse en Nederlandse dames, die vrolijk bepakt met camera’s door de straten stappen, waar je 10 jaar geleden ook als buurtbewoner buiten niet veilig was. Want toch blijft het voelbaar, op dit soort kleine momenten. Of als ik een oude dame voor haar huis zie zitten. Wat zouden haar ogen allemaal hebben gezien? Maar nu wordt er gedanst, krijgen kinderen drumles op straat, rennen door de smalle straatjes, of proberen hun Engels op me uit.

Gids Nene vertelt over hoe het hem is vergaan, vanuit een klein huisje, waarin hij samen met zijn vijf broers in één bed sliep. Hoe de muziek hem redde. Muziek gaat veel verder dan een kogel… Dat was zijn antwoord, als hem werd gevraagd zich bij één van de bendes aan te sluiten. Hij laat het cassettebandje zien, dat hij nog steeds bij zich draagt. “Als de vloer van je huis uit meer bestaat dan grond, heb je het al beter dan ik. Dus als ik het kan, dan kunnen jullie het ook.”

We scanderen hem na: “Si yo puedo…” “…nosotros podemos!!!”. En als wij het kunnen, dan kunnen zij het ook. We roepen het uit over de vallei.

Foto: Reporter Miriam

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.