In ‘Muddy notes’ schrijven jonge priesters van over de hele wereld over hun missie.  Zij rijden met hun motor of jeep door de modder, over de bergen en door rivieren om bij de mensen te komen die hun hulp het hardst nodig hebben. Aan het woord is father Joey uit de Filipijnen.

Sinds december vorig jaar zijn er al drie katholieke priesters vermoord op de Filipijnen. Alle drie de priesters stonden bekend om hun sociale bewogenheid. Ik ben ook een priester op de Filipijnen en sociaal bewogen. Als ik eerlijk ben, ben ik ook een beetje bang.

Protest

Het gebied waar de Tagakolu (een inheemse bevolkingsgroep) leven, is rijk aan grondstoffen. Een mijnbedrijf wilde zich vestigen op hun voorouderlijke grond. Sinds 2012 bezoek ik de mensen in het gebied om uitleg te geven over de nadelige gevolgen van mijnbouw. Dezelfde multinational wilde ook een kolencentrale bouwen. Samen met de Tagakolu hebben we hier tegen kunnen protesteren.

Joey rijdt met zijn motor door de modder, over bergen, door rivieren om mensen te helpen waar nodig.

Roddels

Opvallend genoeg werden dat jaar ook ineens roddels over mij verspreid. Ik zou een aanhanger van een communistische rebellengroep zijn. En in mijn land staat ‘links’ of communist genoemd worden praktisch gelijk aan de doodstraf.

Ik bedank God voor iedere dag dat ik nog leef.

Niets liever

Ik zie mezelf niet als dapper. In tegendeel zelfs. De roddel die over mij is verspreid de afgelopen jaren is vrij hardnekkig. Mensen zien mij inderdaad soms als ‘links’of communist. Het nieuws dat er ‘bewogen’ priesters waren vermoord, maakt uiteraard wel dat ik bewust nadenk over de consequenties van wat ik doe. Maar toch zou ik niets liever doen dan dit.

Bewapenen

Sommige priesters hier gaan zelfs al zover dat ze zich bewapenen. Ik ben wel bezorgd natuurlijk, maar het dragen van een wapen staat lijnrecht tegenover hetgeen waarin ik geloof.

Toch zou ik niks anders willen doen dan dit.

Joey: “Toch zou ik niks anders willen doen dan dit.”

Eenvoudig leven

Ik leef en werk in de bergen met de Tagakolu. Het leven is hier heel eenvoudig. Veel luxe is hier niet te vinden. Maar ik heb me aangepast en ik houd van dit simpele leven. De mensen wonen hier in kleine, ver uit elkaar gelegen, gemeenschappen. Met een oude crossmotor kom ik van de ene naar de andere gemeenschap.

De inheemse spiritualiteit

Volgens de Tagakolu huizen er geesten in de rivieren, bomen, heuvels en dieren van het bos. Via deze geesten, denk ik, voel je ook de aanwezigheid van het goddelijke in de natuur. Het geloof van de Tagakolu respecteer en waardeer ik heel erg. Het maakt de tocht naar de afgelegen gemeenschappen, door de bossen en bergen, meer dan alleen een tocht, het heeft zo ook een spirituele component, althans voor mij.

Het geloof van de Tagakolu respecteer en waardeer ik heel erg

Gastvrij

Om ergens te komen ben je dus lang onderweg. Maar wanneer je aankomt vergeet je alle ongemakken van de reis. De mensen zijn zo gastvrij en er staat altijd warme koffie voor je klaar.

In de afgelegen gebieden zijn de jonge kinderen altijd het enthousiast.

Kinderen

De kinderen zijn altijd het meest uitbundig. Eerst kijken ze natuurlijk even de kat uit de boom. Maar, zodra ze merken dat ik ze nog herken van mijn vorige bezoek, komen alle verhalen los. Van verhalen over school tot ruzietjes die ze onlangs hebben gemaakt. Af en toe breekt een ouder voorzichtig in om de kinderen te laten weten dat ik op deze manier niet aan de warme koffie toekom.

Al kost het mijn leven

Ik zie mezelf niet als een soort van ‘martelaar’. Maar ik kom ik wel op voor hetgeen dat ik denk dat juist is. Ongeacht of dit mij het leven zou kosten. Ondertussen blijf ik vol vertrouwen werken met de Tagakolu, en geniet ik van de natuur en de mensen die ik ontmoet.

Joey is een priester van een nieuwe, jonge congregatie. Met een aantal Filipijnse medebroeders is hij in 2002 deze missionaire congregatie gestart. “Wij werkten al jaren onder de inheemse bevolking. Onze congregatie gaf ons daar alle ruimte voor, maar het was niet genoeg. Wij wilden ons echt onderdompelen, overgeven aan de cultuur van de inheemsen. We hebben een aantal moeilijke jaren gehad, waarin we alle zeilen moesten bijzetten om het hoofd boven water te houden. Maar, we hebben nu een plek gevonden waar iets bijzonders gebeurt. Iets waarvoor wij dit allemaal zijn begonnen.”

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.

Muddy Notes

Muddy Notes II: Ontmoet Jimmy

In ‘Muddy notes’ schrijven jonge priesters van over de hele wereld over hun missie.  Zij rijden met hun motor of… Lees verder