Reporter Miriam: Wat had ik het graag gedaan. Een artikel schrijven waarin de plaatselijke problematiek in Colombia duidelijk wordt. Maar ik weet niet waar te beginnen.

Steeds als wij als kersverse reporters tijdens onze twee weken in Colombia dachten een heel klein beetje te begrijpen van dit enorm complexe land, keken onze lokale begeleiders ons aan met een typische blik. Een mengeling van “Ja, ergens heb je gelijk”, “Het hangt er van af hoe je ernaar kijkt” en “Nou nee, zo zit het ook niet helemaal”. Elke poging om zwart of wit te maken van de wel meer dan vijftig tinten grijs, mislukt jammerlijk.

Wens op een beter leven, een betere toekomst

Ik weet niet wat ik had verwacht, maar dit niet. Eigenlijk is ieders perspectief te begrijpen, vanuit de wens op een beter leven, een betere toekomst. Bij mij blijft vooral het gevoel van dankbaarheid hangen, bij al deze dappere mensen, die in mijn ogen alle reden zouden hebben om alleen nog maar ongelofelijk boos, bang en verdrietig te zijn.

Het gezin van drie generaties dames, dat samenleeft onder één dak. Wat een levensvreugd, humor en energie zie ik hier tijdens de middag dat we hier zijn uitgenodigd voor de lunch. Terwijl de mannen in de familie zijn omgekomen in de tijd van Escobar.

In Medellin lunchen wij mee met sociaal leider Mama Chila, dochter Gloria en kleindochter Natalia

De Afro-Colombiaanse gemeenschap in Robles, waar padre Venanzio ons mee naartoe neemt. “Wat vinden jullie nou van Colombia”, vragen we hen. “Een geschenk van God”. We zijn even stil. Een geschenk van God, met alles wat we de afgelopen dagen over dit land hebben gehoord, en met alle ellende die er ook is?

Padre Venanzio neemt ons meer naar Robles. Hier wordt gedanst, gezongen en gepraat om de (koloniale) geschiedenis van Afro-Colombiaanse gemeenschappen te erkennen en verwerken. 

De inheemse gemeenschap van de Wiwa’s, die we bezoeken in de Sierra Nevada de Santa Marta.
En de vele – vaak vrouwelijke – sociaal leiders. Die niet bang zijn, strijden voor hun rechten, zelfs als ze daar soms letterlijk de dood voor in de ogen moeten kijken.

Mensen met een Missie helpt juist deze mensen hun stem te laten horen. Juist deze mensen, wiens stem niet vanzelfsprekend meetelt. Vrouwen, Afro-Colombianen, inheemse gemeenschappen.

Zoveel perspectieven, zoveel vragen

Hoe denkt de Wiwa-gemeenschap eigenlijk over vrouwenrechten? Waarom heeft 51% van de bevolking tégen het vredesakkoord gestemd, terwijl tegelijkertijd ook zo veel mensen persoonlijk geraakt zijn door de decennia aan geweld? Hoe zou een gesprek tussen de Afro-Colombiaanse gemeenschap en de oorspronkelijke bevolking eruit zien? En wat als daar een jonge vader uit Bogotá bij aan zou sluiten, na zijn studie rechten gestart bij een groot kantoor, om zijn gezin te kunnen onderhouden. En de lokale directeur van Shell? De president?

Waarom heeft 51% van de bevolking tégen het vredesakkoord gestemd?

 

Ik keer terug met heel veel vragen over dit prachtige, rijke, diverse land. Maar het hoorbaar maken van al die verschillende perspectieven, is in ieder geval een superbelangrijk begin.

 

Miriam is consultant én zangeres en nam in september 2019 deel aan de 100 reportersreis naar Colombia. “Ik geloof dat je de wereld een klein beetje mooier kan maken door je écht te verdiepen in het verhaal en perspectief van een ander.”

Volg Miriam en haar rake verhalen (@miriamhaf) ook op Instagram.
Foto’s zijn gemaakt door reporter Stephanie (@stephaniebroekarts)

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.

Colombia

Stap voor stap richting vrijheid

Betty Pedraza Lozano wijdt haar leven aan het opvangen van overlevers van mensenhandel in Colombia. Zo hielp zij Megan* (21)… Lees verder

Colombia

Sociale leiders zijn door de lockdown een makkelijker doelwit

Sinds 24 maart verkeert Colombia in een complete lockdown. Veel mensen hebben door de maatregelen geen inkomen meer en sociale… Lees verder

Colombia

“Wij zijn vrouwen, geen meisjes”

‘We voelden ons als vrouwen in de Wayuu-gemeenschap vaak alleen. We waren bang’, vertelt de Colombiaanse Robertina. Inmiddels is dat… Lees verder

Colombia

Jaap van den Ende: “Veel indrukken, verhalen en prachtige persoonlijkheden”

Jaap van den Ende, penningmeester van de Raad van Toezicht van Mensen met een Missie, ging op reis om met… Lees verder