Martine: Langzaam beginnen alle indrukken van de bijzondere 100 reportersreis naar Colombia op mij in te werken. Dit is mijn afsluitende verhaal van dit prachtige avontuur.

Welkom in mijn geboorteland Colombia. Welkom in mijn geboortestad Bogotá. Welkom in het kindertehuis waar ik als baby heb gelegen. Ook ik werd een warm welkom geheten door alle lieve Colombianen die ik heb ontmoet tijdens deze reis. Welcome to my roots.

Zij zagen mij als één van hen

Het deed mij goed dat ik zo vaak werd aangesproken door de locals. Zij zagen mij als één van hen. Helaas verstond ik ze vaak niet, maar ik begreep de gebarentaal wel. Ze maakten namelijk een gebaar waarbij ze naar mijn gezicht wezen en warm lachten naar mij, met liefde. Onze gids vertaalde het. Ze zagen dat ik uit Colombia kwam. Dat voelde voor mij als een gouden erkenning.

Reporter Martine krijgt een warm welkom

Colombia is een prachtig land met helaas heel erg veel problemen

Tijdens de reis heb ik heftige en confronterende verhalen gehoord. Verhalen die mij boos en verdrietig hebben gemaakt. Ondanks de verhalen blijft dit land tóch heel diep in mijn hart zitten.

Colombia is een prachtig land met helaas heel erg veel problemen. Een gewelddadige oorlog van 50 jaar tussen de overheid en guerrilla’s. De cocaïne business die het land totaal in zijn greep heeft. De grote corruptie. De grote kans neergeschoten te worden omdat je opkomt voor jouw rechten en die van de community.
Het enorme verschil tussen arm en rijk. Het seksueel misbruik, waar maar liefst 80 procent van de Colombiaanse vrouwen en meisjes mee te maken krijgt. En dan heb ik het nog niet eens over het meest recentelijke probleem: de enorme hoeveelheid vluchtelingen uit buurland Venezuela. Vluchtelingen die bovenop de vluchtelingen uit eigen land komen en rondzwerven op straat.

Hoe veel pech en leed kan een land hebben?

De grote kans neergeschoten te worden omdat je opkomt voor jouw rechten en die van de community.

 

Bewaking in de buitenwijken van Medellin.

Hoop en kracht

Het zou volkomen logisch zijn als er géén sprankje hoop meer te vinden zou zijn in een land als Colombia. Máár het tegendeel is waar. Alle Colombianen die ik heb gesproken zijn juist erg hoopvol. Ze halen hoop uit hun community en zijn bereid daarvoor te vechten.
Ook is het geloof voor Colombianen belangrijk en hetgeen waar ze hoop uit halen. Het grootste gedeelte van het land is katholiek, maar voor de Inheemse stammen is moeder natuur god. Het geeft ze iets om aan vast te houden. Ik vind dit erg mooi en bijzonder om te zien.

Het geeft ze iets om aan vast te houden.

Voor Colombianen moet deze hoop ook wel komen vanuit de mindset, want het sociale vangnet is helaas niet zo goed als in Nederland. Als je arm bent, ben je daar gelijk ook echt straatarm. Als je ziek bent is het maar de vraag of je medische verzorging krijgt. Educatie is ook zeker niet voor iedereen toegankelijk helaas.
Als je geluk hebt met een normale baan dan ontvang je een maandsalaris van zo´n €200,- tot €500,- per maand. Meer dan de helft daarvan heb je nodig voor de huur van je huis. Kortom, de mogelijkheden zijn beperkt. Zeer beperkt.

Daarom bewonder ik iedereen die ik heb mogen ontmoeten tijdens deze reis des te meer. Ik bewonder hen één voor één voor hun moed en hun hoop.

Nene is Martine’s held van de reis. Hij is een rolmodel binnen zijn community. 

Verschillen in Colombia

Door deze reis heb ik een beter én completer beeld gekregen van het land waar ik geboren ben. Ik heb kennis gemaakt met de cultuur, de taal en de verschillende bevolkingsgroepen binnen Colombia.

Hierover gesproken: wat ik hoop is dat de discriminatie heel snel zal afnemen. Ik schrok er erg van dat een meisje uit de Afro – Colombiaanse community vertelde dat haar mensen én de Inheemse stammen nog steeds ontzettend worden gediscrimineerd. Niet alleen door de bevolking van Colombia, maar ook door de overheid. Er wordt weinig naar hen om gekeken en ze worden vaak behandeld als vuil. Dit is niet oké en dit MOET veranderen!

Dankbaar voor deze reis en ervaring

Ik ben heel dankbaar en blij dat ik deze indrukwekkende reis heb mogen maken. Wel heb ik een tegenstrijdig gevoel. Waar hoor ik nu thuis? In Amsterdam of in Colombia? Of een beetje van allebei? Dat is een ingewikkelde vraag waar ik hopelijk binnenkort achter kom.

Één ding weet ik wel zeker: Colombia, ik kom heel snel weer terug want er valt nog zoveel moois te ontdekken en je hebt nog zoveel pareltjes te bieden!

 

Martine heeft in oktober 2019 als reporter deelgenomen aan de 100 reportersreis naar Colombia. Ze woont in Amsterdam en Colombia is een ontzettend belangrijk deel van haar leven aangezien haar roots daar liggen. “De mensen die ik heb ontmoet maakten de reis zoveel mooier dan ik had verwacht.”

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.

Colombia

Reporter Stephanie vertelt | Naar het hart van de Aarde

‘Ga zitten, doe je ogen dicht en zet een intentie voor je bezoek hier de komende dagen’. Nee, we zijn… Lees verder

Colombia

De verschillende perspectieven van complex Colombia

Reporter Miriam: Wat had ik het graag gedaan. Een artikel schrijven waarin de plaatselijke problematiek in Colombia duidelijk wordt. Maar… Lees verder

Colombia

Vrede in drie woorden

Hoewel het vredesakkoord een jaar geleden is getekend in Colombia, is de weg naar vrede nog lang. Wat is er… Lees verder

colombia vredesakkoord Colombia

Een jaar na het vredesakkoord

Drie redenen waarom er nog lang geen vrede is Op 24 november 2016 werd het vredesakkoord getekend tussen de Colombiaanse… Lees verder