Sarha Carlos (43 jaar) is opgeleid als biochemicus, nu werkzaam als makelaar. Ze is alleenstaande moeder van twee zoontjes van twaalf en negen jaar. Vol zelfvertrouwen zit ze tegenover me. Niets doet vermoeden dat deze vrouw zich tien jaar lang heeft laten vernederen en mishandelen. Terwijl ik nog naar de juiste Spaanse woorden zoek om haar een vraag te stellen, zegt ze al ‘mi historia?’, mijn verhaal?

Sarha vertelt dat ze in La Paz is opgegroeid, in een zeer vrouwonvriendelijke en gewelddadige omgeving. Als het geweld dat ze als kind meemaakt, zich herhaalt in haar eigen huwelijk, vindt ze dat in eerste instantie niet raar. “Ik had niet door dat geweld niet normaal is, ik zag er niets kwaads in, omdat ik niets anders kende.”

Femicidio

“Geweld in een relatie is een gelijkmatig proces.”, legt Sahra uit. “Het begint met beledigingen en vernedering, later komt er fysiek geweld bij. En als het geweld niet stopt, eindigt het voor veel Boliviaanse vrouwen in een ‘femicidio’, de moord op een vrouw.”

Een romantisch idee

“Bij mij begon het ook zo.” Vertelt Sahra “Toen ik verliefd was en mijn verloofde steeds wilde weten waar ik was, en mijn telefoon controleerde, vond ik dat wel romantisch. Ik ben belangrijk voor hem en daarom beschermt hij me, dacht ik. Ik had dit soort gedrag ook altijd om me heen gezien en was me van geen kwaad bewust. Dus trouwden we. Ik was toen 29 jaar oud.”

De deur niet uit

“Na de bruiloft verhuisden we naar Cochabamba. Toen ging het fout. Ik mocht niet naar huis bellen. Mijn familie mocht mij niet bellen. Ze mochten me niet bezoeken. Ik had geen vrienden. Na de bevalling van ons eerste kind, wilde ik buitenshuis werken. Maar, mijn man vond het mijn taak het huishouden te doen en voor ons kind te zorgen. Ik kwam de deur niet meer uit.”

Het centrum van Cochabamba

Geweld

“In deze periode werd het geweld steeds heftiger. Ik wist niet hoe ik er op moest reageren. Daarom werd ik zelf ook steeds gewelddadiger. Beledigde hij mij? Dan beledigde ik hem. Sloeg hij mij? Dan sloeg ik terug. Ik wist niet hoe het geweld te stoppen.”

Woedend

“Bij de bevalling van mijn tweede kind traden er complicaties op waardoor ik een maand in het ziekenhuis moest blijven. Een week na mijn ontslag verwachtte mijn man dat ik het huishouden weer op me zou nemen. Dat kon ik niet en dat maakte hem kwaad. Als het huis niet schoon was, werd hij woedend, als hem het eten niet smaakte, werd hij woedend.”

Tot hier en niet verder

“Het ergste vond ik de invloed die mijn man op de kinderen had. Ze zagen dat hij mij sloeg en klein als ze waren, sloegen ze mij ook. Ze hoorden de beledigingen en beledigden mij ook. Toen dacht ik, tot hier en niet verder. Na tien jaar huwelijk scheidde ik van mijn man. Er brak een moeilijke periode aan. Er heerst een heel negatief beeld van alleenstaande moeders in Bolivia. Tegelijkertijd voelde ik me heel dom en schuldig dat ik de situatie van vernederingen en geweld zo lang had geaccepteerd.”

De buitenwijken van Cochabamba

Te mondig

“Ik ging van loket naar loket om hulp te zoeken. Ik wist dat ik therapie nodig had en mijn kinderen ook. Veel instanties weigerden me, geloofden niet dat ik slachtoffer was omdat ik zo mondig ben. Soms was de therapie te duur.”

Hulp

“Toen kwam ik gelukkig in contact met vrouwen die gesteund worden door Mensen met een Missie. Zij hielpen me in verschillende groepssessies mijn eigenwaarde terug te vinden. Ik leerde dat ik me niet schuldig of dom hoefde te voelen. We gingen aan de slag met dans en theater om onze zekerheid terug te vinden. Ik had veel steun aan de andere vrouwen in mijn groep.”

Feminist

“Nu volg ik het programma van Mensen met een Missie waarmee ik word opgeleid om andere vrouwen met dezelfde problemen te begeleiden. Ik beschouw mezelf als een feminist, en een activist.”

Geen zonen ‘machistas’

Het belangrijkste zijn mijn zonen. Bij mij thuis leren ze dat mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn. Het is niet makkelijk, want ze zijn regelmatig bij hun vader en ze zijn jong en beïnvloedbaar. Maar ik doe er alles aan, opdat zij geen ‘machistas’ worden.

Steun Mensen met een Missie zodat het geweld tegen vrouwen in Bolivia afneemt. Je bent al supporter vanaf € 3,- per maand.

Femke van der Biezen werkt sinds 2014 bij Mensen met een Missie. Ze begon als projectleider van het 100 reportersproject en is sinds begin 2018 communicatieadviseur.  “Ik heb al veel van onze lokale mensen met een missie ontmoet en gesproken. Iedere keer opnieuw word ik geraakt door hun hartelijkheid, toewijding aan hun werk en doorzettingsvermogen. Stuk voor stuk inspirerende mensen die een verschil maken en onze steun en aandacht verdienen.”

Gerelateerde verhalen

Wij geloven dat échte veranderingen van onderop komen.
Daarom steunen wij kleinschalige lokale initiatieven.

Bolivia

Waarom Junior een ‘voorbeeldman’ is

Zijn levensverhaal is ongelooflijk. Junior Tejada (32) werd verlaten door zijn moeder, moest opgroeien op straat en kende een gewelddadige… Lees verder

Bolivia

Getrouwd met een gewelddadige politieagent

Ninfa Cáceres leefde 15 jaar lang samen met een gewelddadige man. Nu ze bij hem weg is, heeft ze weer… Lees verder

Bolivia

Het dringt tot me door: deze vrouwen leven in oorlog

‘Elke 3 dagen overlijdt een vrouw in Bolivia door huiselijk geweld.’ Een zin die ik sinds ik bij Mensen met… Lees verder

El Alto Bolivia

Noodplan in geval van geweld

Ik kijk om me heen, zie jonge meiden. Verschillende hebben een baby op hun arm die ze zoet proberen te… Lees verder